| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Celestyn Myślenta |
| Urodzenie | 27 marca 1588, Kuty |
| Zgon | 20 kwietnia 1653, Królewiec |
| Zawód / rola | Teolog luterański, orientalista, rektor |
| Pochodzenie i wykształcenie | |
| Rodzice | Mateusz i Eufrozyna z Wiercińskich |
| Język domowy | polski |
| Szkoły | Węgorzewo, Frydland |
| Studia | Albertyna (Królewiec), Wittenberga, Lipsk, Gießen |
| Stopień | doktor teologii (Gießen) |
| Funkcje i działalność | |
| Funkcje uczelniane | Profesor katedry hebrajskiego; rektor Uniwersytetu Albrechta |
| Funkcje kościelne | Asesor konsystorza sambijskiego; proboszcz katedry w Królewcu; wizytator szkolny |
| Wybrane publikacje | |
| Prace | Manuale Prutenicum (1626); program nauczania dla szkoły miejskiej w Ełku (1638, wspólnie z M. Eiflerem); pisma polemiczne |
Celestyn Myślenta był polskim teologiem luterańskim i orientalistą, znanym przede wszystkim z długoletniej rektury na Uniwersytecie Albrechta w Królewcu oraz z prac dotyczących historii religii w Prusach.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 27 marca 1588 w Kutach jako syn Mateusza i Eufrozyny z Wiercińskich. Jego ojciec, pochodzący ze starej polskiej szlachty, osiadł w Kutach jako pastor protestancki. Językiem domowym Celestyna był polski.
Myślenta kształcił się w szkołach łacińskich w Węgorzewie i Frydlandzie, a studia uniwersyteckie rozpoczął na Albertynie w Królewcu. Kontynuował naukę w Wittenberdze, Lipsku i Gießen, gdzie studiował teologię, filozofię i języki orientalne. W Gießen uzyskał tytuł doktora teologii.
Jak wyglądała jego praca na Uniwersytecie Albrechta?
W 1619 został profesorem nadzwyczajnym w katedrze teologii, a w 1621 objął profesurę zwyczajną w katedrze hebrajskiego na uniwersytecie w Królewcu. Pełnił funkcję rektora uczelni siedmiokrotnie.
Od 1628 sprawował urząd rektora nieprzerwanie przez 24 lata. W 1644, już jako rektor, przewodniczył obchodom setnej rocznicy założenia Albertyny.
Jakie funkcje pełnił w Kościele i w szkolnictwie?
Równolegle z pracą akademicką Myślenta działał w Kościele ewangelickim. Od 1622 był asesorem konsystorza sambijskiego, a od 1626 proboszczem kościoła katedralnego w Królewcu. Pełnił też obowiązki wizytatora szkolnego okręgu sambijskiego.
Jako wizytator rekomendował wprowadzenie nauki języka polskiego obok łaciny w szkołach luterańskich.
Publikacje i prace
Był autorem licznych pism polemicznych wydanych drukiem. W 1626 w Królewcu ukazała się jego obszerna praca Manuale Prutenicum, poświęcona historii religii w Prusach od czasów pogańskich do roku 1625. W 1638 wraz z M. Eiflerem wydał program nauczania dla szkoły miejskiej w Ełku.
Zmarł 20 kwietnia 1653 w Królewcu; na jego pogrzebie mowę wygłosił Simon Dach.
