| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Brigitte Poschmann |
| Urodzenie | 18 marca 1932, Waltersmühl (obecnie Konradowo) |
| Zgon | 12 lutego 2008 |
| Zawód | historyczka, archiwistka |
| Wykształcenie | studia w Münster i Marburgu, doktorat (1960) |
| Stanowisko | Dyrektorka Archiwum Państwowego w Bückeburgu |
| Funkcje społeczne | prezes Warmińskiego Towarzystwa Historycznego |
| Odznaczenia | Pro Ecclesia et Pontifice (1979) |
| Pochówek | Cmentarz miejski w Bückeburgu |
Brigitte Poschmann była uznaną badaczką dziejów Prus i Warmii oraz aktywną archiwistką. W pracy naukowej i organizacyjnej łączyła badania źródłowe z pracą w archiwach; pełniła funkcję dyrektorki Archiwum Państwowego i była długoletnią prezes Warmińskiego Towarzystwa.
Życiorys i wykształcenie
Urodziła się 18 marca 1932 w Waltersmühl w Prusach Wschodnich jako córka Theodora Poschmanna i Hedwig z domu Golembieski. Rodzina Poschmannów była związana z Warmią od XIV wieku i od początku XVI wieku była właścicielem dóbr w Waltersmühl. Po nauce w miejscowej szkole podstawowej kontynuowała edukację w żeńskiej szkole w Olsztynie.
Rok 1945 przyniósł rodzinie przymusowe opuszczenie Polski; najpierw zamieszkali w Lutten koło Oldenburga, a potem w Vechcie. W Vechcie ukończyła katolicką szkołę średnią i zdała maturę w 1952. Studiowała na uniwersytetach w Münster i Marburgu historię, germanistykę i filozofię. W 1957 zdała egzamin państwowy dla nauczycieli, a w 1960 uzyskała stopień doktora filozofii na podstawie pracy Bistümer und Deutscher Orden in Preußen (1243–1525).
Kariera archiwalna i działalność naukowa
Po doktoracie pracowała w Archiwum Państwowym w Getyndze, gdzie zajmowała się edycją czwartego tomu Preußisches Urkundenbuch, tworzeniem Altpreußische Biographie oraz przygotowaniem indeksu do tomów Pommersches Urkundenbuch. W latach 1960–1961 uzupełniała przygotowanie archiwalne w Marburgu i odbyła praktykę w archiwum państwowym.
Była pierwszą kobietą w Dolnej Saksonii pracującą w archiwach państwowych w Osnabrück, Aurich i Wolfenbüttel. W 1968 została dyrektorem Archiwum Państwowego w Bückeburgu, mieszczącego się w zamku książąt Schaumburg-Lippe; nominacja ta uczyniła ją jedną z pierwszych kobiet pełniących taką funkcję w Europie.
Zaangażowanie w sprawy Warmii i współpraca polsko-niemiecka
Już jako studentka wstąpiła do reaktywowanego Warmińskiego Towarzystwa Historycznego i odgrywała w nim aktywną rolę. W 1971 wybrano ją na przewodniczącą tego towarzystwa. Krytycznie oceniała zaniedbania w historiografii niemieckiej dotyczące odrębności katolickiej Warmii i podkreślała potrzebę uwzględniania dorobku polskich badaczy.
W 1972 odbyła stypendium UNESCO w Polsce i prowadziła badania w archiwach i bibliotekach w Toruniu, Gdańsku, Olsztynie i Krakowie. Nawiązała liczne kontakty z polskimi historykami, recenzowała prace polskie i niemieckie w Zeitschrift für die Geschichte und Alterthumskunde Ermlands — zamieściła osiemdziesiąt recenzji i wiele krótszych omówień. Po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce wspierała kontakty naukowe i wysyłała pomoc materialną, w tym paczki z żywnością i lekarstwami.
Odznaczenia i ostatnie lata
W 1979 została odznaczona przez papieża Jana Pawła II krzyżem Pro Ecclesia et Pontifice, przyznanym za wkład naukowy i działania na rzecz porozumienia polsko-niemieckiego. Z powodów rodzinnych zrezygnowała z kierowania Warmińskim Towarzystwem Historycznym w 1989, a w 1992 przeszła na emeryturę.
Zmarła 12 lutego 2008. Jej grób znajduje się na cmentarzu miejskim w Bückeburgu.