| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Jan Panfil |
| Data urodzenia | 23 marca 1904 |
| Miejsce urodzenia | Łódź |
| Data śmierci | 10 lipca 1992 |
| Zawód i stanowiska | |
| Zawód | Inżynier leśnik, specjalista ochrony przyrody |
| Stanowisko | Wojewódzki konserwator przyrody w Olsztynie |
| Wykształcenie i odznaczenia | |
| Dyplom | Inżynier leśnik (1950) |
| Odznaczenia | Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski |
Jan Panfil zasłynął jako specjalista ochrony przyrody oraz organizator działań konserwatorskich w województwie olsztyńskim. Przez wiele lat łączył pracę w leśnictwie z działalnością społeczną na rzecz ochrony środowiska.
Jak zaczynała się jego kariera w leśnictwie?
Pochodził z rodziny robotniczej i od młodości łączył pracę z nauką. W pierwszych latach po I wojnie światowej odbył praktykę leśną w Zarządzie Lasów i Tartaków w Grodźcu. Pracował jako podleśniczy, a potem adiunkt, równocześnie kończąc kursy Średniej Szkoły Leśnej w Warszawie i zdając egzamin eksternistyczny.
Od marca 1926 przeniósł się na Wileńszczyznę. Przed II wojną światową pełnił funkcję leśniczego w nadleśnictwach Podbrodzie, Ignalino i Święciany. W czasie okupacji pozostał przy pracy w leśnictwie, najpierw jako robotnik leśny, potem w kancelarii urzędowej. W 1944 pracował w radzieckiej administracji leśnej w Święcianach jako nadleśniczy i zastępca dyrektora.
Jak przebiegała jego działalność konserwatorska w Olsztynie?
W 1945, jako repatriant, przybył do Olsztyna i rozpoczął pracę w Dyrekcji Lasów Państwowych. Uzupełniał wykształcenie na Wyższej Szkole Prawno-Ekonomicznej w Olsztynie oraz na kursach leśnych w Toruniu. W 1950 uzyskał dyplom inżyniera leśnika po zdanym egzaminie przed komisją Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.
Od 1 lutego 1951 pełnił obowiązki wojewódzkiego konserwatora przyrody przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Olsztynie. W czasie około dwudziestu lat pracy na tym stanowisku przygotowywał dokumentację dla nowych obiektów ochrony przyrody i prowadził inwentaryzacje. Doprowadził do nadania statusu pomnika przyrody 572 obiektom oraz do utworzenia 53 rezerwatów o łącznej powierzchni 9399 hektarów. Zyskał opinię jednego z najlepszych konserwatorów przyrody w kraju.
W jakich publikacjach i projektach uczestniczył?
Uczestniczył w utworzeniu Działu Przyrody Muzeum Warmii i Mazur w Olsztynie i prowadził zajęcia w Olsztyńskim Studium Nauczycielskim. Popularyzował ochronę przyrody poprzez artykuły w prasie lokalnej i ogólnokrajowej oraz opracowania naukowe.
Do jego publikacji należą m.in. Roślinność naczyniowa jeziora Karaś (1958, współautor), Organizacja rezerwatów i pomników przyrody w województwie olsztyńskim (1959), Inwentaryzacja bocianów białych i ich gniazd na Mazurach (1961), Ssaki i ptaki zamieszkujące rezerwat przyrodniczy Karaś (1961), Bóbr, zwierzę ginące w Polsce (1960), Informator o rozmieszczeniu rezerwatów w województwie olsztyńskim (1967), Pojezierze Mazurskie (1968) oraz Ssaki Pojezierza Mazurskiego (1984). W 1963 współprzygotował przewodnik do wystawy objazdowej "Chrońmy przyrodę ojczystą i jej zasoby".
Z kim współpracował i jakie otrzymał wyróżnienia?
Realizował działania ochronne we współpracy z wieloma organizacjami, między innymi z Państwową Radą Ochrony Przyrody, Wojewódzkim Komitetem Ochrony Przyrody, Polskim Towarzystwem Turystyczno-Krajoznawczym, Ligą Ochrony Przyrody, Polskim Związkiem Łowieckim i Polskim Związkiem Wędkarskim. Nadal działał aktywnie po przejściu na emeryturę.
Otrzymał kilka wyróżnień i odznaczeń, w tym Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 10 lipca 1992.
