fot. Waldemar Bzura fot. Waldemar Bzura
fot. Waldemar Bzura fot. Waldemar Bzura
fot. Waldemar Bzura fot. Waldemar Bzura
fot. Waldemar Bzura fot. Waldemar Bzura
fot. Waldemar Bzura fot. Waldemar Bzura
fot. Waldemar Bzura fot. Waldemar Bzura
fot. Waldemar Bzura fot. Waldemar Bzura
fot. Waldemar Bzura fot. Waldemar Bzura
fot. Waldemar Bzura fot. Waldemar Bzura
fot. Waldemar Bzura fot. Waldemar Bzura

Witamy Państwa na oficjalnej stronie Mazurskiego Parku Krajobrazowego.

Materiał filmowy40 lat Mazurskiego Parku Krajobrazowego   

Mazurski Park Krajobrazowy informuje, że w okresie od 15.09.2017 do 15.12.2017 z uwagi na remont mostu w miejscowości Krutyń nie będą prowadzone zajęcia na ścieżce przyrodniczej Rezerwat Zakręt.

powrót

Geomorfologia

      Według podziału Pojezierza Mazurskiego na regiony fizyczno-geograficzne, autorstwa J. Kondrackiego, Mazurski Park Krajobrazowy położony jest w większości na terenie Krainy Wielkich Jezior. Część zachodnia wchodzi w skład Pojezierza Mrągowskiego, a południowa należy do Równiny Mazurskiej. Rzeźba Pojezierza Mazurskiego została ukształtowana pod wpływem zlodowace­nia bałtyckiego. Większa część Parku położona jest między fazą poznańską (linia Stare Kiełbonki - Zgon - Ruciane Nida - południowy brzeg Śniardw), a fazą pomorską ostatniego zlodowacenia (linia Mrągowo - Mikołajki - tereny na północ od Śniardw). Zajmuje zatem strefę przejściową między zwartym obszarem sandrów fazy poznańskiej, położonych na południe od tego stadium zlodowacenia, a obszarem masowego występowania glin zwałowych, położonym na północ od fazy pomorskiej. Utwory akumulacji fluwioglacjalnej zajmują na terenie Parku większą powierzchnię niż gliny zwałowe. Wyróżnić tu można:

  • Wzgórza stref marginalnych -zajmują większą część leśną zlewni rzeki Krutyni, w szczególności południowo-zachodni brzeg Jeziora Mokrego do wsi: Mojtyny i Stare Kiełbonki, cały wschodni brzeg Jeziora Mokrego i dalej na wschód, aż do wsi Gałkowo i Osiniak – Piotrowo; zwarty obszar wyznaczony przez północny brzeg Jeziora Mokrego i wsie: Lipowo, Bobrówko i Nową Uktę; tereny leśne położone równolegle na południe od linii Mrągowo-Mikołajki; północną większą część tzw. „Lasu Łukniańskiego", położonego na wschód od jeziora Łuknajno oraz południowo-wschodnie wybrzeża jeziora Śniar­dwy i największą jego wyspę (połączoną groblą z lądem) Szeroki Ostrów;
  • Moreny denne - zajmują tereny aktualnie wykorzystywane rolniczo między Pieckami, Nawiadami i Mojtynami w zachodniej części Parku; rolniczy rejon wsi Ukta, Wojnowo i Śwignajno nad środkowym odcinkiem rzeki Krutyni; północne obrzeża Parku między Mrągowem i Mikołajkami, okolice osady Kamień nad jeziorem Bełdany, teren rol­niczy wsi Wejsuny i Onufryjewo na południe od jeziora Warnołty oraz basen jeziora Śniardwy;
  • Kemy i sandry młodsze -zajmują zwarty obszar w północno-zachodniej części Parku między północno-zachodnim brzegiem Jeziora Mokrego, jeziorem Wągiel i jeziorem Majcz Wielki; około 2-3 kilometrowy pas między jeziorem Majcz Wielki a Jeziorem Mikołajskim; południową część „Lasu Łukniańskiego"; leśny obszar PAN w Popielnie oraz tere­ny leśne położone na południe od jeziora Śniardwy;
  • Sandry fazy poznańskiej -zajmują południowe obrzeża Parku, ciągnąc się w jego granicach pasem od jeziora Zdrużno, poprzez miejscowość Ruciane-Nida do jeziora Jegocin i dalej mniejsze tere­ny na południowy wschód od jeziora Śniardwy;
  • Równiny holoceńskie - zajmują obecnie tereny torfowiskowe oraz bagiennych łąk i lasów, takie jak: dolina dolnej Krutyni między Uktą a osadą Nowy Most, tzw. „Zalewki"; „Prawdowskie Łąki" przy wschodnim brzegu Jeziora Gardyńskiego; tereny łąkowo-bagienne na zachód i wschód od wsi Wojnowo; podmokłe łąki przy północnym i zachodnim brzegu jeziora Łuknajno; południowo-zachodnie brzegi jeziora Śniar­dwy, łącznie ze wschodnim brzegiem jeziora Warnołty; półwysep Kusnort oraz nie­które tereny przy północno-wschodnim i wschodnim brzegu jeziora Śniardwy.

Opisane formy geomorfologiczne świadczą o urozmaiconej rzeźbie terenu Ma­zurskiego Parku Krajobrazowego. Dodatkowo ilustruje to różnica w wysokościachbezwzględnych między najniższym punktem Parku - 116 m n.p.m. (jeziora Śniar­dwy i Bełdany), a najwyższym 206 m n.p.m. (Krzywe Góry na południe od Mrągowa, w strefie ochronnej Parku). Lokalne różnice wysokości względnych sięgają 35 metrów. Dotyczy to wzgórz morenowych w północno-zachodniej i zachodniej części Parku. Równiny sandrowe w południowej części Parku położone są średnio na wysokości 120-140 m n.p.m., natomiast północne i północno-zachodnie części Parku leżą już wyżej, na wysokości 140-160 (170) m n.p.m.

Mazurski Park Krajobrazowy
Mazurski
Park Krajobrazowy
Park Krajobrazowy Pojezierza Iławskiego
Park Krajobrazowy
Pojezierza Iławskiego
Park Krajobrazowy Wzgórz dylewskich
Park Krajobrazowy
Wzgórz dylewskich
Park Krajobrazowy Puszczy Rominckiej
Park Krajobrazowy
Puszczy Rominckiej
Park Krajobrazowy Wysoczyzny Elbląskiej
Park Krajobrazowy
Wysoczyzny Elbląskiej
Welski Park Krajobrazowy
Welski
Park Krajobrazowy
Brodnicki Park Krajobrazowy
Brodnicki
Park Krajobrazowy
Górznieńsko-Lidzbarski Park Krajobrazowy
Górznieńsko-Lidzbarski
Park Krajobrazowy
| do góry wersja dla słabowidzących wersja graficzna wydrukuj stronę