Kosaciec syberyjski fot. Waldemar Bzura Kosaciec syberyjski fot. Waldemar Bzura
Grzybienie białe fot. Waldemar Bzura Grzybienie białe fot. Waldemar Bzura
Wielosił błękitny fot. Waldemar Bzura Wielosił błękitny fot. Waldemar Bzura
Rezerwat Krutynia fot. Waldemar Bzura Rezerwat Krutynia fot. Waldemar Bzura
fot. Waldemar  Bzura fot. Waldemar Bzura
fot. Waldemar Bzura fot. Waldemar Bzura
Hełmiatka fot. Waldemar Bzura Hełmiatka fot. Waldemar Bzura
Tracz nurogęś fot. Waldemar Bzura Tracz nurogęś fot. Waldemar Bzura
Rezerwat Warnołty fot. Waldemar. Bzura Rezerwat Warnołty fot. Waldemar. Bzura
Rezerwat Krutynia Dolna   fot. Waldemar Bzura Rezerwat Krutynia Dolna fot. Waldemar Bzura
Rezerwat Krutynia   fot. Waldemar Bzura Rezerwat Krutynia fot. Waldemar Bzura
Rezerwat Pierwos      fot. Waldemar Bzura Rezerwat Pierwos fot. Waldemar Bzura
Rezerwat Warnołty    fot. Waldemar Bzura Rezerwat Warnołty fot. Waldemar Bzura
Rezerwat Królewska Sosna   fot. Waldemar Bzura Rezerwat Królewska Sosna fot. Waldemar Bzura
Rezerwat Zakręt   fot. Waldemar Bzura Rezerwat Zakręt fot. Waldemar Bzura

Witamy Państwa na oficjalnej stronie Mazurskiego Parku Krajobrazowego.

Mapa turystyczna Mazurskiego Parku KrajobrazowegoMapa geologiczna Mazurskiego Parku KrajobrazowegoGeocachingMy-Guide

40 lat Mazurskiego Parku Krajobrazowego

PobierzPliki do pobrania     

powrót

Natura 2000

  Teren Parku pokrywa się z siecią Natura 2000 jako:

a)  obszary specjalnej ochrony „Puszcza Piska” (kod obszaru: PLB280008) i „Jezioro Łuknajno” (kod obszaru: PLB 280003) utworzone na mocy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz. U. Nr 229, poz. 2313, z późn. zmianami), w związku z Dyrektywą Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (zastąpiona przez Dyrektywę Rady 2009/147/WE); poniżej dane z SDF-ów (opracowanych przez prof. M. Gromadzkiego z zespołem):

-  „Puszcza Piska” (PLB 280008)

Opis obszaru

Obszar leśny obejmujący południową część krainy Wielkich Jezior Mazurskich i fragmenty Niziny Mazurskiej. Główne rzeki to Krutynia i Pisa. Znajduje się tu ok. 90 jezior. W północno-zachodniej części obszaru leży największe polskie jezioro - jez. Śniardwy (109, 7 km2).

Występują głównie lasy iglaste z dominującą sosną. W nasadzeniach liściastych dominują lipa i wiąz. Wokół zbiorników wodnych na terenach podmokłych występują zarośla olchowe i różnego rodzaju zabagnienia. Łączna powierzchnia obszaru wynosi 172 802, 2 ha, z czego w granicach Parku – 50 972, 25ha - 95% powierzchni Mazurskiego Parku Krajobrazowego.

Przebieg granic –

Wg danych posiadanych przez RDOŚ.

Klasy siedlisk % pokrycia

Lasy iglaste 46%

Lasy liściaste 5%

Lasy mieszane 10%

Siedliska leśne (ogólnie) 1%

Siedliska łąkowe i zaroślowe (ogólnie) 8%

Siedliska rolnicze (ogólnie) 17%

Torfowiska, bagna, roślinność na brzegach wód, młaki. 1%

Wody śródlądowe (stojące i płynące) 12%

            Wartość przyrodnicza i znaczenie

             Ostoja ptasia o randze europejskiej E 23 (Puszcza Piska) i krajowej K 19 (Czarny Róg).

Występuje, co najmniej 37 gatunków ptaków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej, 12 gatunków z Polskiej Czerwonej Księgi (PCK). Bardzo ważna ostoja cietrzewia.

W okresie lęgowym obszar zasiedla powyżej 2% populacji krajowej (C6) bielika (PCK) i cietrzewia (PCK); ponadto obszar zasiedla, co najmniej 1% populacji krajowej (C6) następujących gatunków ptaków: bocian czarny, orlik krzykliwy (PCK), puchacz (PCK), rybitwa rzeczna, włochatka (PCK); w stosunkowo wysokiej liczebności (C7) występuje derkacz.

 

Stwierdza się, że plan ochrony Mazurskiego Parku Krajobrazowego ze względu, że został sporządzony w celu ochrony zasobów przyrodniczych i uwzględnia wymagania biologiczne i siedliskowe gatunków ptaków wymienionych w załącznikach do Dyrektywy Ptasiej z 1979 r., nie będzie on znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 „Puszcza Piska” PLB 280008.

 

- „Jezioro Łuknajno” (kod obszaru: PLB 280003)

Opis obszaru

Bardzo płytkie, eutroficzne jezioro (śr. głębokość 0.6 m, maksymalna 3.0 m) pochodzenia polodowcowego, o mało urozmaiconej linii brzegowej, połączone wąskim przesmykiem z jeziorem Śniardwy. Około 75% dna jeziora pokryta jest łąkami ramienic (Chara spp.). Brzegi w większości są płaskie, o charakterze torfowisk niskich. Pas roślinności otaczający jezioro składa się z pasa szuwaru trzcinowego i turzycowego, z kępami zarośli wierzbowych oraz płatów podmokłych olsów. Tereny sąsiadujące z ostoją od wschodu są użytkowane rolniczo, za nimi rozpościera się bór sosnowy. Łączna powierzchnia obszaru znajduje się w całości w granicach Parku i wynosi 1 380, 2 ha - 2,57 % powierzchni Mazurskiego Parku Krajobrazowego.

Przebieg granic obszaru

Wg danych posiadanych przez RDOŚ w Olsztynie.

Klasy siedlisk % pokrycia

Lasy liściaste 3%

Lasy mieszane 5%

Siedliska łąkowe i zaroślowe (ogólnie) 26%

Siedliska rolnicze (ogólnie) 16%

Torfowiska, bagna, roślinność na brzegach wód, młaki. 9%

Wody śródlądowe (stojące i płynące) 41%.

Wartość przyrodnicza i znaczenie

Ostoja ptasia o randze europejskiej E 21. Obszar objęty Konwencją Ramsarską; wchodzi tez w skład Rezerwatu Biosfery "Jezioro Łuknajno".

Występuje tu, co najmniej 19 gatunków ptaków z Załącznika I Dyrektywy Rady 79/409/EWG, 11 gatunków z Polskiej Czerwonej Księgi (PCK). Znane w Polsce pierzowisko łabędzia niemego.

W okresie lęgowym obszar zasiedla, co najmniej 1% populacji krajowej (C3, C6) następujących gatunków ptaków: bąk (PCK), błotniak zbożowy (PCK), rybołów (PCK), zielonka (PCK), hełmiatka (PCK), perkoz dwuczuby, rożeniec (PCK).

W okresie wędrówek występuje, co najmniej 1% populacji szlaku wędrówkowego (C2 i C3) następujących gatunków: hełmiatka (PCK), łyska; stosunkowo duże koncentracje (C7) osiąga: bączek (PCK), bielik (PCK), łabędź niemy, perkoz dwuczuby, rożeniec (PCK), kropiatka, wodnik, wąsatka (PCK); pierzowisko łabędzia niemego w latach osiemdziesiątych XX w gromadziło ponad 2000 osobników (C3); ptaki wodno-błotne występują w koncentracjach powyżej 20000 (C4).

W okresie zimy stosunkowo duże koncentracje (C7) osiąga łabędź niemy i łyska.

Szata roślinna typowa dla Pojezierza Mazurskiego, liczy ok. 160 gatunków roślin naczyniowych, w większości wodnych i bagiennych.

 

Stwierdza się, że plan ochrony Mazurskiego Parku Krajobrazowego ze względu, że został sporządzony w celu ochrony zasobów przyrodniczych i uwzględnia wymagania biologiczne i siedliskowe gatunków ptaków wymienionych w załącznikach do Dyrektywy Ptasiej z 1979 r., nie będzie on znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 „Jezioro Łuknajno” PLB 280003.

b)  obszar „Ostoja Piska” (kod obszaru: PLH280048); decyzja Komisji Europejskiej z dnia 10 01.2011, w związku z Dyrektywą Rady 92/43/EWG z 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, zwanej Dyrektywą Siedliskową;

- „Ostoja Piska” (kod obszaru: PLH 280048)

Opis obszaru na podstawie SDF (opracowanego przez dra J.Kruszelnickiego)

Obszar obejmuje Puszczę Piską, jeden z największych kompleksów leśnych w Polsce. Rzeźba terenu została ukształtowana pod wpływem zlodowacenia bałtyckiego. W północnej części Ostoi przeważają utwory morenowe, a w południowej sandry. W części południowej, położonej na Równinie Mazurskiej (sandry), dominują bory sosnowe z domieszką jodły w wilgotniejszych miejscach (jodła jest tam gatunkiem sztucznie wprowadzonym). Lasy łęgowe są zachowane tylko          w dolinach potoków. W części północno-wschodniej kompleksu występują mieszane lasy dębowo-sosnowe i grądy (Tilio - Carpinetum melittetosum), które można traktować, jako relikty dawnej Puszczy Jańsborskiej. Przeważają jednak plantacje sosny z domieszką drzew liściastych.

Skutkiem osuszenia licznych śródleśnych mokradeł jest rozprzestrzenianie się olszyn i brzezin. Naturalne, nadpotokowe drzewostany jesionowo-olszowe występują rzadko, w niewielkich płatach. W skład obszaru weszły przede wszystkim tereny o najlepiej zachowanych lasach z cechami naturalnymi oraz o największym bogactwie gatunkowym. Ostoja obejmuje także liczne, rynnowe jeziora połączone ze sobą rzeką Krutynią. Największe z jezior to Nidzkie (1820 ha, 24 m głęb.), Bełdany (941 ha, 43 m) i Mokre (815 ha, 51 m). Granice obszaru "Puszcza Piska" są silnie rozczłonkowane, gdyż obejmują najcenniejsze fragmenty tego kompleksu leśnego. Chronią one najcenniejsze zlewnie i dorzecza takich rzek, jak np. Krutyni i częściowo Pisy, a także zlewnie jezior: Bełdanów, Nidzkiego. W skład obszaru wchodzą też najlepiej zachowane torfowiska jak np. te wokół Mysich Jeziorek, oraz fragmenty Puszczy o najbardziej zróżnicowanej i urozmaiconej rzeźbie terenu, jak np. rejon Niedźwiedziego Kąta.

Obszar Ostoi charakteryzuje się niskim zaludnieniem i brakiem większych jednostek osadniczych. W okresie letnim liczba przebywających osób znacznie wzrasta ze względu na popularność turystyczną tego terenu, zwłaszcza dla aglomeracji warszawskiej. Całkowita powierzchnia ostoi – 57 826, 61 ha – z tego w granicach Parku 29 500 ha - 56,16 % powierzchni Parku.

  Klasy siedlisk % pokrycia

Lasy iglaste 45%

Lasy liściaste 7%

Lasy mieszane 17%

Siedliska łąkowe i zaroślowe (ogólnie) 5%

Siedliska rolnicze (ogólnie) 12%

Torfowiska, bagna, roślinność na brzegach wód, młaki. 1%

  Wody śródlądowe (stojące i płynące) 13%

  Siedliska

3140 Twardowodne mezotroficzne zbiorniki wodne z podwodnymi łąkami ramienic Charetea

3150 Starorzecza i naturalne eutroficzne zbiorniki wodne ze zbiorowiskami z Nympheion, Potamion

3160 Naturalne, dystroficzne zbiorniki wodne

6210 Murawy kserotermiczne (Festuco-Brometea) - priorytetowe są tylko murawy z istotnymi stanowiskami storczyków

6410 Zmiennowilgotne łąki trzęślicowe (Molinion)

6510 Niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie (Arrhenatherion elatioris)

7110 Torfowiska wysokie z roślinnością torfotwórczą (żywe)

7140 Torfowiska przejściowe i trzęsawiska (przeważnie z roślinnością z Scheuchzerio-Caricetea)

7150 Obniżenia na podłożu torfowym z roślinnością ze związku Rhynchosporion

7210 Torfowiska nakredowe (Cladietum marisci, Caricetum buxbaumii, Schoenetum nigricantis)

9170 Grąd środkowoeuropejski i subkontynentalny (Galio-Carpinetum, Tilio-Carpinetum)

91D0 Bory i lasy bagienne (Vaccinio uliginosi-Betuletum pubescentis, Vaccinio uliginosi-Pinetum, Ledo-Pinetum

91E0 Łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe (Salicetum albo-fragilis, Populetum albae, Alnenion

91F0 Łęgowe lasy dębowo-wiązowo-jesionowe (Ficario-Ulmetum)

Przebieg granic obszaru

Wg danych posiadanych przez RDOŚ w Olsztynie

 Wartość przyrodnicza i znaczenie

Obszar o wysokiej różnorodności biologicznej (16 rodzajów siedlisk z Załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG i 16 gatunków z Załącznika II Dyrektywy Rady 92/43/EWG). Jest to ważna ostoja wydry Lutra lutra, bobra Castor fiber, i wilka Canis lupus.

Szczególnie cenne są zachowane w naturalnym stanie zbiorowiska roślinne, zwłaszcza: grądu subkontynentalnego (9170), naturalnych, dystroficznych zbiorników wodnych (3160), torfowisk przejściowych i trzęsawisk (7140), jezior eutroficznych (3150), oraz zbiorowisk ramienic w wodach mezotroficznych (3140).

Na terenie ostoi rosną ponadto pomnikowe drzewa.

Oprócz gatunków z Załącznika II Dyrektywy Rady 92/43/EWG, flora obszaru obejmuje gatunki prawnie chronione oraz rzadkie i zagrożone w skali kraju i regionu.

  Obszar jest fragmentem ostoi ptasiej o randze europejskiej E-23.


Mazurski Park Krajobrazowy
Mazurski
Park Krajobrazowy
Park Krajobrazowy Pojezierza Iławskiego
Park Krajobrazowy
Pojezierza Iławskiego
Park Krajobrazowy Wzgórz dylewskich
Park Krajobrazowy
Wzgórz dylewskich
Park Krajobrazowy Puszczy Rominckiej
Park Krajobrazowy
Puszczy Rominckiej
Park Krajobrazowy Wysoczyzny Elbląskiej
Park Krajobrazowy
Wysoczyzny Elbląskiej
Welski Park Krajobrazowy
Welski
Park Krajobrazowy
Brodnicki Park Krajobrazowy
Brodnicki
Park Krajobrazowy
Górznieńsko-Lidzbarski Park Krajobrazowy
Górznieńsko-Lidzbarski
Park Krajobrazowy
| do góry wersja dla słabowidzących wersja graficzna wydrukuj stronę