Oficjalna strona

Witamy Państwa

 na oficjalnej stronie 
Welskiego Parku Krajobrazowego.

   Odnajdziecie tu aktualności, zapowiedzi realizowanych przez nas projektów, a także ciekawe informacje przyrodnicze i turystyczne związane z rejonem naszego Parku.

    Po zapoznaniu się z tą stroną zachęcamy do odwiedzin pozostałych naszych witryn archiwalnych. 

Szlak Lasem Nadwelskim

Szlak Lasem Nadwelskim

Jezioro Lidzbarskie - Górka - Ulica Chopina - Jezioro Linowiec - Jar rzeki Wel - Meandry rzeki Wel - Kładka na rzece Wel - Oczyszczalnia ścieków Długość trasy - 10,5 km. Czas przejścia - 2,5 - 4 godz.

Szlak oznaczony jest kolorem żółtym. Trasa Lasem Nadwelskim ma na celu zapoznanie z różnorodnością krajobrazów i siedlisk związanych z doliną rzeczną ze szczególnym uwzględnieniem biocenoz wodno-torfowiskowych, łąkowych i leśnych. Obejmuje malowniczy odcinek rzeki Wel - jar w Lesie Nadwelskim pięknie wkomponowany w las grądowy o charakterze naturalnym. Jesteśmy nad Jeziorem Lidzbarskim. Wzdłuż południowego brzegu jeziora biegnie pomnikowa aleja drzew. Jezioro Lidzbarskie zajmuje powierzchnię 121,8 ha., o maksymalnej długości 3500 m i szerokości 470 m. Długość jego linii brzegowej wynosi 7550 m. Jezioro jest głębokie, a miejsce o maksymalnej głębokości 25,5 m znajduje się w pn.-wsch. części jeziora, nieopodal wpływu i wypływu rzeki Wel. Jezioro Lidzbarskie jest pięknie ukształtowanym jeziorem polodowcowym, położonym w głęboko wciętej rynnie o stromych zboczach, co można zauważyć spacerując wokół jeziora. Linia brzegowa porozcinana jest dolinkami samoczynnych wypływów podziemnych wód oraz głębokimi jarami utworzonymi przez wody roztopowe spływające ze zboczy. Szczególnie urokliwe jary znajdują się na północno-zachodniej stronie jeziora. W okolicy jeziora gniazduje około 15 gatunków ptaków wodnych, takich jak łabędź niemy, krzyżówka, cyraneczka, cyranka, gągoł, czernica, tracz nurogęś, łyska, perkoz dwuczuby, perkozek, kokoszka wodna, brodziec samotny, brodziec piskliwy, sieweczka rzeczna i rybitwa zwyczajna. Podczas wiosennych i jesiennych przelotów zaobserwować można m.in. świstuna, płaskonosa, krakwę, rożeńca, kaczkę rdzawogłową, ogorzałkę, perkoza rdzawoszyjnego i kormorana czarnego. Notowano tu sporadycznie takie gatunki jak: nur czarnoszyi, łabędź krzykliwy, uhla i markaczka. Okresem szczególnie sprzyjającym obserwacji ptaków jest wiosna, chociaż zimą zaobserwować można stada kaczek krzyżówek i łysek, a także polującego na nie orła bielika. Zimowanie kaczek krzyżówek i łysek związane jest z niezamarzającymi fragmentami jeziora (głównie w miejscu przepływu rzeki Wel). W latach osiemdziesiątych zimujące stada kaczek krzyżówek liczyły około 2000 osobników, a liczba zimujących łysek dochodziła do 1000 osobników. Dalsza trasa wiedzie pod górę w kierunku znajdującego się w parku hotelu. Wysokie walory przyrodnicze i turystyczno-wypoczynkowe jeziora obniża nie najlepsza jakość wód. Jest ono zanieczyszczone przez bezpośrednie sąsiedztwo Lidzbarka, a także przez osady niesione przez przepływającą przez jezioro rzekę Wel. W latach 1986-2002 podejmowane były próby rekultywacji jeziora, czyli przywrócenia dawnego stanu czystości. W tym celu w najgłębszym miejscu jeziora (maksymalna głębokość wynosi 25,5 m) przy pomocy instalacji napowietrzającej „Ekoflox” zasilane było ono w tlen. W warunkach, kiedy jezioro jest „przeżyźnione”, czyli zawiera zbyt dużo pierwiastków biogiennych, głównie azotu i fosforu (a taka sytuacja występuje w Jeziorze Lidzbarskim), następuje gwałtowny rozwój glonów. Nadmiernej ilości glonów nie jest w stanie „skonsumować” znajdujący się w jeziorze zooplankton. Glony (główne duże sinice) oraz ich rozkład, pochłaniają duże ilości tlenu. Jezioro Lidzbarskie należy do jezior dimiktycznych, czyli takich, w których wody na całej głębokości mieszane są przez wiatr i natleniane tylko dwa razy w roku, wiosną i jesienią. Dlatego w najgłębszych miejscach, szczególnie w okresie letnim, panują warunki beztlenowe i wytwarza się toksyczny, szkodliwy dla wszystkich żywych organizmów siarkowodór. W miejscu, gdzie teraz stoimy, rzeka płynie do Jeziora Lidzbarskiego. Na moście znajduje się zabytkowa figura Św. Jana Nepomucena z 1802 r, patrona rzek i strumieni. Kilkadziesiąt metrów dalej obserwujemy rzeka wypływa z jeziora i kieruje się na północ. Idziemy w stronę kompleksu leśnego, Lasu Nadwelskiego, drogą prowadzącą za zabudowaniami mleczarni w Lidzbarku. Trasa wiedzie wzdłuż linii energetycznej. Na kompleks leśny Las Nadwelski składają się bór sosnowy i fragmenty grądu. Po prawej stronie drogi niewielkie zagłębienie terenu porasta grąd z udziałem w warstwie drzew lipy, grabu i dębu z domieszką sosny i brzozy. Cały kompleks leśny położony jest w obrębie rozległego sandru mezoregionu Równina Urszulewska. Wody roztopowe wypływające spod lodowca naniosły materiał piaszczysto-żwirowy, tworząc w przeważającej części siedliska ubogie. Koło słupa energetycznego (skrzyżowanie dróg) z zaznaczonym żółtym szlakiem skręcamy w prawo do lasu w kierunku jeziora Linowiec. Warto zwrócić uwagę na stanowisko widłaka jałowcowatego bliżej torfowiska po prawej stronie ścieżki. Jezioro Linowiec - jest płytkim zamulonym zbiornikiem mezotroficznym, którego brzegi silnie zarastają. Z drogi wypatrujemy ścieżkę wśród zarośli, wydeptaną przez wędkarzy, którą możemy dojść do samego brzegu jeziorka. Dokoła zbiornika obserwujemy poziomy strefowy układ roślinności, będący efektem zarastania jeziora: ols z dużym udziałem brzozy brodawkowatej przechodzi stopniowo w zarośla łozowe – warstwę runa tworzą gatunki torfowisk przejściowych: żurawina błotna, bagnica torfowa, rosiczka okrągłolistna, turzyca bagienna, sit rozpierzchły, a warstwę mszystą - mchy torfowce. Przy brzegu obserwujemy pło paprociowe z udziałem narecznicy błotnej, trzciny, pałki szerokolistnej, turzycy prosowej i siedmiopalecznika błotnego. Powierzchnia jeziora jest miejscem występowania dużych skupisk grzybieni białych, natomiast dno porastają podwodne łąki ramienic. Dale idziemy wzdłuż północno-zachodniego brzegu jeziora, potem w kierunku północnym ścieżką do lasu. Ścieżką dochodzimy do jaru rzeki Wel - głęboko wciętego koryta rzeki. Ze ścieżki można zejść w dół do rzeki. Potem wracamy na oznaczony szlak, który stopniowo przybliża się do urwistych krawędzi jaru. Deniwelacje terenu dochodzą tutaj do 15 m. Warto zejść nad samą rzekę: woda płynie szybko, powalone drzewa nadają jej posmak dzikości, stanowią też nie lada przeszkodę podczas spływów kajakowych. Jest to jedno z najurokliwszych miejsc w dolinie Welu. Zbocza jaru porasta las gradowy. W warstwie drzew dominuje lipa drobnolistna, grab zwyczajny, dąb szypułkowy i bezszypułkowy z domieszką sosny, natomiast w roślinności runa obecne są: przylaszczka pospolita, złoć żółta, niecierpek drobnokwiatowy, konwalia majowa, zawilec gajowy, szczawik zajęczy, bluszczyk kurdybanek, kopytnik pospolity. Droga rozgałęzia się, idziemy prosto. (Odnoga w lewo prowadzi do śródleśnego torfowiska wysokiego, na którym rośnie wiele chronionych gatunków roślin). Rzeka po pokonaniu odcinka przełomowego stopniowo wytraca swą prędkość, staje się leniwa i kręta. Dolinę rzeki porastają tu wilgotne łąki, miejscami przechodzące w siedliska bardziej suche, gdzie występują ciepłolubne gatunki: goździk kartuzek, goździk kropkowany, macierzanka i inne. Można tu często napotkać liczne buchtowiska dzików. Droga prowadzi nas znów do lasu. W tym miejscu przechodzimy na drugi brzeg rzeki, który porasta łąka ostrożniowo- wiązówkowa. Ścieżką dochodzimy do szlaku oznaczonego kolorem czerwonym. Wracamy wzdłuż jaru rzeki Wel ścieżką, która biegnie częściowo wysokim urwistym brzegiem, częściowo prowadzi przy samym korycie. Uważnie nasłuchując i obserwując brzeg rzeki, możemy zauważyć mieniącego się kolorami zimorodka. Bliżej Lidzbarka, na skraju lasu występują ciepłolubne okrajki z udziałem m.in. goździka kartuzka, goździka kropkowanego i zawciąga pospolitego. W Lidzbarku szosą w lewo, potem drogą w kierunku lasu docieramy do oczyszczalni ścieków.